SoundMastersOnline

จดบันทึกการซ้อมดนตรี เขียนอะไรลงไปถึงจะเห็นความก้าวหน้าของตัวเอง

จดบันทึกการซ้อมดนตรี เขียนอะไรลงไปถึงจะเห็นความก้าวหน้าของตัวเอง
ที่มา: Wikimedia Commons

ตอนเรียนชั้นประถม สมุดพกที่ได้กลับบ้านทุกปลายภาคมีช่องเล็กๆ ให้ครูเขียนความเห็น บางปีครูเขียนว่าลายมือเรียบร้อยขึ้น บางปีเขียนว่ากล้าตอบคำถามมากขึ้น ตอนนั้นเราอาจไม่ได้สังเกตตัวเองเลย แต่พอมีคนจดไว้ให้ ความเปลี่ยนแปลงก็กลายเป็นเรื่องที่มองเห็นได้

การหัดดนตรีของผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ไม่มีใครเขียนสมุดพกให้ เราจึงต้องเขียนเอง และไม่ต้องเขียนยาว ใช้สมุดเล่มเล็กข้างขาตั้งโน้ตหรือโน้ตในมือถือก็ได้ ขอแค่จดเรื่องที่ใช่

จดทุกครั้งหลังซ้อม

ใช้เวลาไม่นาน เขียนเป็นคำสั้นๆ หรือวลีก็พอ

จดทุกสัปดาห์

เลือกวันหนึ่งในสัปดาห์ เปิดอ่านหน้าที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วเขียนเพิ่มอีกไม่กี่บรรทัด

การอ่านย้อนรายสัปดาห์คือหัวใจของบันทึกทั้งเล่ม เพราะความก้าวหน้าของดนตรีเกิดช้าจนดูไม่ออกในแต่ละวัน แต่พอวางเจ็ดหน้าเรียงกัน จะเริ่มเห็นแนวโน้ม ในช่วงที่รู้สึกว่าซ้อมไปเท่าไรก็ยังอยู่ที่เดิม บันทึกเหล่านี้มักเป็นหลักฐานที่บอกว่าเราไม่ได้หยุดนิ่งจริง แค่ขยับในเรื่องที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ประโยชน์อีกข้อของการจดสิ่งที่ปรับในแต่ละวัน คือย้อนดูได้ว่าวิธีไหนได้ผล วิธีไหนไม่ได้ผล คล้ายกับคนเล่นรถบังคับที่จดค่าการปรับแต่งรถไว้หลังลงสนามแต่ละรอบ ถ้าวันไหนลองนั่งเก้าอี้ต่ำลงแล้วไหล่หายตึง หรือลองซ้อมท่อนยากก่อนแล้วเล่นได้ดีกว่า เราจะรู้ทันทีเพราะมีจดไว้

หน้าตาของบันทึกหนึ่งหน้า

ตัวอย่างสมมติของบันทึกรายวัน ซึ่งไม่จำเป็นต้องยาวกว่านี้

วันพุธ ซ้อมเปลี่ยนคอร์ดสองคู่ที่ครูให้ แล้วเล่นท่อนแรกของเพลงที่กำลังหัด

ติด: ตอนเปลี่ยนคอร์ดคู่ที่สอง นิ้วก้อยยังหาที่ไม่เจอ

ดีขึ้น: ท่อนแรกเล่นต่อเนื่องได้สองรอบโดยไม่หยุด

ความเร็ว: ยังช้ากว่าเพลงจริงอยู่มาก

ร่างกาย: ปลายนิ้วซ้ายเจ็บเล็กน้อย พักแล้วหาย

ตอนเริ่มเขียนหน้าแรกๆ อาจรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าจด แต่ถ้าเขียนต่อไปเรื่อยๆ ครบเดือน แล้วเปิดเทียบกับเรื่องที่มักเกิดในช่วงสัปดาห์แรกๆ ของการหัดเครื่องดนตรี จะเห็นว่าตัวเองผ่านอะไรมาบ้าง

ลองนึกดูตอนนี้เลยก็ได้ ถ้าไม่เปิดดูอะไรประกอบ คุณยังจำได้ไหมว่าเมื่อสองสัปดาห์ก่อนซ้อมอะไรไป และตอนนั้นติดอยู่ตรงไหน