SoundMastersOnline

เดือนแรกที่เริ่มหัดดนตรี มือ หู และใจเปลี่ยนไปอย่างไร ทีละสัปดาห์

เดือนแรกที่เริ่มหัดดนตรี มือ หู และใจเปลี่ยนไปอย่างไร ทีละสัปดาห์
ที่มา: Wikimedia Commons

ภาพในหัวของคนที่เพิ่งซื้อเครื่องดนตรีมามักเป็นภาพตัวเองนั่งเล่นเพลงโปรดได้ครบทั้งเพลงภายในเดือนแรก ภาพนี้ไม่ผิดที่จะฝัน แต่ถ้าเอามันมาเป็นไม้บรรทัดวัดตัวเอง ปลายเดือนอาจรู้สึกผิดหวังทั้งที่จริงๆ แล้วก้าวหน้าไปไม่น้อย

เดือนแรกของการหัดดนตรีเป็นเดือนที่มือ หู และใจต้องปรับตัวพร้อมกัน แต่ละคนเร็วช้าไม่เท่ากัน ขึ้นกับเครื่องดนตรี เวลาที่มี และพื้นฐานเดิม ภาพด้านล่างจึงเป็นแนวทางกว้างๆ ไม่ใช่ตารางที่ต้องทำให้ทัน

สัปดาห์แรก: แค่ทำให้เสียงออกก็นับว่าสำเร็จ

ถ้ายังไม่ได้เครื่อง หรือเพิ่งได้มาจากร้าน ช่วงนี้มักเริ่มตั้งแต่ก่อนจับเครื่องจริง คนที่ยังลังเลว่าจะเลือกตัวไหน ลองอ่านเรื่องการลองเครื่องที่ร้านทั้งที่ยังเล่นไม่เป็น จะช่วยให้เครื่องตัวแรกเข้ามือมากขึ้น

มือ: ทุกอย่างรู้สึกแปลก ท่าจับดูง่ายตอนครูทำให้ดู แต่พอทำเองกลับไม่รู้จะวางนิ้วตรงไหน ข้อมือเกร็ง ไหล่ยก คนเป่าอาจยังหาเสียงไม่เจอ คนเล่นเครื่องสายอาจได้เสียงบอดมากกว่าเสียงชัด

หู: ยังแยกไม่ค่อยออกว่าเสียงที่ออกมาถูกหรือผิด รู้แค่ว่ามันไม่เหมือนในคลิปที่ดู

ใจ: ตื่นเต้น อยากเล่นนานๆ แต่ก็ท้อเร็วเมื่อเสียงไม่ออกอย่างที่คิด

เป้าหมายที่เหมาะกับสัปดาห์นี้มีแค่สองอย่าง คือทำเสียงให้ออกได้สม่ำเสมอขึ้น และจำท่าจับท่านั่งที่ถูกต้อง ถ้าเรียนกับครู อย่ากลัวที่จะขอให้ครูดูท่าซ้ำ เพราะท่าที่ถูกตั้งแต่ต้นจะช่วยไปอีกนาน

สัปดาห์ที่สองถึงสาม: ร่างกายเริ่มบ่น แต่ก็เริ่มจำ

มือ: เริ่มเล่นโน้ตหรือคอร์ดแรกๆ ได้ แต่เปลี่ยนจากตัวหนึ่งไปอีกตัวยังช้า คนเล่นเครื่องสายมักเจ็บปลายนิ้วในช่วงนี้ คนเป่าอาจรู้สึกริมฝีปากล้าเร็วกว่าที่คิด ส่วนคนเล่นเปียโนหรือกลองอาจรู้สึกว่ามือซ้ายกับมือขวาไม่ยอมทำงานแยกกัน อาการเหล่านี้เป็นสัญญาณว่าร่างกายกำลังปรับ ไม่ใช่สัญญาณว่าไม่เหมาะ แต่ถ้าเจ็บมากจนผิดปกติ หรือปวดไม่หายแม้พักแล้ว ให้หยุดและปรึกษาครูหรือแพทย์

หู: เริ่มได้ยินว่าเสียงไหนดีกว่าเสียงไหน เช่น โน้ตตัวนี้ชัด ตัวนั้นบอด หูเริ่มทำงานเป็นครูประจำตัวในแบบที่ยังไม่ค่อยแม่นนัก

ใจ: ช่วงนี้แหละที่ความตื่นเต้นเริ่มจางลง การซ้อมเริ่มรู้สึกเป็นภาระ หลายคนเริ่มคิดว่าตัวเองเลือกผิดหรือเปล่า ถ้าความรู้สึกนี้มาแรง ลองอ่านเรื่องการแยกความเบื่อ ความเหนื่อย และการเลือกเครื่องที่ไม่ใช่ออกจากกัน ก่อนตัดสินใจอะไร

ช่วงนี้นิสัยเล็กๆ อย่างการไปเรียนให้ตรงเวลา และเล่าให้ครูฟังทุกสัปดาห์ว่าซ้อมอะไรไปบ้าง ติดตรงไหน ช่วยให้ครูปรับบทเรียนได้ตรงจุด นิสัยแบบนี้ใช้ได้ทั้งในห้องเรียนดนตรีและที่ทำงาน คนที่เคยทำงานกับคนญี่ปุ่นมักเล่าว่าความตรงต่อเวลาและการรายงานความคืบหน้าในบริษัทแบบญี่ปุ่น เป็นเรื่องที่หัวหน้าให้ความสำคัญมาก ไม่ต่างจากครูที่อยากรู้ความจริงว่าศิษย์ซ้อมไปถึงไหน

ปลายเดือน: เพลงสั้นๆ ช้าๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

มือ: เล่นท่อนสั้นๆ หรือเพลงง่ายจังหวะช้าได้ต่อเนื่องขึ้น อาจยังสะดุดบ้าง แต่ไม่ต้องหยุดเริ่มใหม่ทุกครั้ง ท่าจับที่เคยต้องคิดตอนนี้ทำได้เองโดยไม่ต้องนึก

หู: เริ่มจับได้ว่าตัวเองเล่นเร็วขึ้นหรือช้าลงโดยไม่ตั้งใจ บางคนเริ่มได้ยินเสียงเครื่องดนตรีที่ตัวเองหัดในเพลงที่ฟังอยู่ทุกวัน ซึ่งไม่เคยสังเกตมาก่อน

ใจ: ความภูมิใจเล็กๆ เริ่มกลับมา โดยเฉพาะวันที่เล่นท่อนหนึ่งจบได้โดยไม่ผิด ช่วงนี้เป็นจังหวะดีที่จะเลือกเพลงแรกที่เล็กพอจะเล่นจบได้จริง แทนการไปเริ่มที่เพลงโปรดซึ่งอาจยากเกินระดับตอนนี้

ลองอัดเสียงตัวเองไว้ตอนปลายเดือน แล้วเก็บไว้ฟังเทียบในเดือนถัดๆ ไป เสียงที่ฟังตอนนี้ว่ายังไม่ดี จะกลายเป็นหลักฐานว่าเราเดินมาไกลแค่ไหน

เรื่องที่รอเดือนถัดไปได้

เรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องทำได้ในเดือนแรก และการพยายามเร่งมักทำให้ท่าพื้นฐานเสีย

พอครบเดือน มีสัญญาณเล็กๆ สามอย่างที่บอกว่าคุณเดินมาถูกทางแล้ว คือ ท่าจับที่ถูกเริ่มกลายเป็นท่าที่สบาย หูเริ่มบอกได้เองว่าเสียงไหนดีกว่าเสียงไหน และในวันที่ว่าง คุณยังอยากหยิบเครื่องขึ้นมาเล่นโดยไม่ต้องบังคับตัวเอง